talk2me
talk2me
Home | Profile | Register | Active Topics | Active Polls | Members | Private Messages | Search | FAQ
Username:
Password:
Save Password
Forgot your Password?




 All Forums
 เรื่องสั้น เรื่องยาว นิทานติดอันดับโลกจ้า
 คัมภีร์มหาโกง
 ตอนที่ 10 เรื่องวิชามารการตลาด1 (ของถูก)
 New Topic  Reply to Topic
 Printer Friendly
Author Previous Topic Topic Next Topic  

madeinthailand
Forum Admin


Thailand
203 Posts

Posted - May 29 2008 :  03:51:41  Show Profile  Visit madeinthailand's Homepage Send madeinthailand a Private Message  Reply with Quote
แต่งและเขียนเรื่องโดย เซบาสเตียน

9 เมษายน 2550

เรื่องนี้เป็นจินตนาการของผู้แต่งเท่านั้น หากชื่อบุคคล สถานที่หรือเหตุการณ์ตรงกับใคร ทางผู้จัดทำขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย
--------------------------------------------------------------
ตอนที่ 10 เรื่องวิชามารการตลาด1 (ของถูก)

ทำเลดี ไม่แพง เปิดวันนี้ โทร 0-2xxx-xxxx

น้องหน้าตาบ็องแบ้วมองป้ายโฆษณาขณะนั่งรถเมล์ เธอเป็นนักศึกษาคณะบริหารของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง คนช่างฝันอ่านป้ายได้ความคิดว่าอยากทำฝันให้เป็นจริงและอยากเริ่มความฝันตอนนี้

ความฝันของเรไรคืออยากเปิดร้านขายโคมไฟเพราะแถวบ้านเธอเป็นแหล่งทำโคมไฟ ทำให้เธอชอบสีสันและการออกแบบ เรไรคิดว่าโคมไฟเป็นสิ่งที่น่ามหัศจรรย์ เพียงนำหลอดไฟมาติดแล้วตกแต่งให้ดูสวยงาม เพียงเท่านี้โคมไฟแต่ล่ะอันมีราคาแตกต่างราวฟ้ากับดิน

"สวัสดีค่ะ ติดต่อสอบถามค่ะ" นักศึกษาถามพนักงานในสำนักงานแห่งหนึ่ง

"ติดต่อเรื่องอะไรคะ"

"คือหนูอ่านป้ายโฆษณาเกี่ยวกับเช่าร้านขายของค่ะ อยากทราบรายละเอียดเรื่องการเช่าที่ค่ะ"

"เรามีหลายราคาแล้วแต่น้องสนใจจุดไหน ตอนนี้ยังอยู่ในช่วงโปรโมชั่นค่ะ เลยสิ้นเดือนนีจะเป็นอีกราคาหนึ่ง น้องอยากขายอะไรคะ" พนักงานขายถามเรไร


"โคมไฟค่ะ พอดีหนูมีทุนอยากลองทำค่ะ"
เรไรยิ้มแย้มด้วยตาโตกลมใสพูดพร้อมพลิกดูรายละเอียดของราคาค่าเช่า 'เป็นราคาที่ไม่แพง น่าสงสัยจัง' น้องนักศึกษาไม่มั่นใจราคาที่เห็นเป็นราคาจริงหรือไม่ "พี่คะ โปรโมชั่นนี้ถูกมากเลยค่ะ ถูกกว่าที่อื่นที่หนูเคยสอบถามมา"

"แน่นอนค่ะน้อง เพราะเราลองตลาดใหม่แต่รับรองฝ่ายการตลาดดูแล้วต้องดี อยากให้น้องดูนะค่ะ ทำเลตรงหัวมุมสี่แยก"

'ใช่....อย่างที่พี่บอกดูทำเลแล้วดีจริง อยู่ตรงมุมสี่แยก มีที่จอดรถ ที่สำคัญอยู่ในตัวเมืองแถมรถพลุกพล่าน มันน่าสงสัยนะ ราคาทำไมไม่แพง'
พนักงานขายมองเห็นเรไรยังลังเล ด้วยประสบการณ์มีมากกว่า 10 ปี "น้องค่ะ เราขายจำกัดของที่ขายด้วยค่ะ อย่างโคมไฟเราให้สี่ร้าน ถ้าน้องสนใจเป็นร้านที่สาม เมื่อไรครบสี่ร้าน เราไม่รับเพิ่มนะค่ะ"

"แต่หนูว่าราคาถูกไปค่ะ สงสัยมาก"

"เรื่องนั้นทุกคนถามค่ะ เราเปิดใหม่ย่อมมีความเสี่ยง ตอนแรกอาจยังขายไม่ค่อยดีเพราะยังไม่ติดตลาด ฉะนั้นจึงทำสัญญาแบบปีต่อปี เราทำงานไม่เอาเปรียบลูกค้าเพราะชื่อเสียงไม่ได้สร้างขึ้นมาอย่างง่ายๆ" พนักงานพูดให้เธอมั่นใจในบริษัท

เรไรดูเหมือนยังลังเล บ้านของสาวตาโตไม่ได้ฐานะร่ำรวย ด้วยความอุตส่าห์เก็บหอมรอมริบ เงินของเธออาจดูเล็กน้อยในสายตามหาเศรษฐี แต่สำหรับทรัพย์ก้อนนี้เป็นดั่งขุมทรัพย์ที่เธอต้องใช้อย่างระมัดระวัง "ขอกลับไปคิดก่อนนะพี่แล้วหนูจะโทรมาบอก นะค่ะ"

"พี่อยากช่วยเธอเห็นคนรุ่นใหม่มีความตั้งใจแบบนี้พี่สนับสนุน น้องอย่าบอกใครล่ะกัน หัวหน้าให้โควตาพี่ไว้"

คำพูดอันดูน่าเชื่อถือประกอบการแต่งกายและการพูดจาของผู้มีประสบการณ์ขายมายาวนาน รู้จักเว้นวรรคไว้ให้เด็กอย่างเรไรสงสัยและซักถามต่อได้
"โควตาอะไร พี่"

"สัญญากับพี่ก่อน ถ้าพี่บอกน้องห้ามไปบอกร้านอื่นนะ"

"ค่ะ" เรไรพยักหน้า

"หัวหน้าไว้ใจพี่ให้โควตาค่าน้ำ ค่าไฟ สำหรับร้านที่พี่คิดว่าให้ได้ ตอนแรกพี่จะเก็บไว้ให้เพื่อนพี่ แต่เพื่อนสิ ไม่เห็นเหมือนน้องเลย เอาแต่เดี๋ยวก่อนๆ วันทั้งวันไม่รู้จักทำมาหากิน เด็กอย่างหนูพี่เห็นแล้วชื่นใจ เด็กสมัยนี้ขี้เกียจไม่เหมือนน้องน่ะ รู้จักทำมาหากิน ถ้าน้องทำสัญญาพี่ให้ค่าน้ำไฟฟรี 3 เดือนเลย แต่ห้ามบอกใครน่ะ ร้านอื่นรู้เข้าโกรธพี่แย่"

เรไรเองพอรู้ว่าเป็นวิธีการขายอย่างหนึ่ง ถึงอย่างไรเงินมันไม่ใช่น้อยสำหรับเธอ เธออยากกลับไปคิดก่อน เนื่องจากพนักงานขายถูกได้อบรมมาดี รู้จักพูดและกล่อม จนกระทั่งเด็กสาวตกลงรับเซ็นต์สัญญา



.... วันต่อมา .....

'ไม่ใช่ฝัน' เรไรหยิกแก้มตัวเอง วันนี้ความฝันเป็นจริงแล้ว 'เย้' การทำงานของนักศึกษาผู้นี้ ช่วงเช้าออกไปเรียนหนังสือ ช่วงเวลาว่างรับของมาขายที่ร้านตอนเย็น จ้างคนงานช่วยเฝ้าและปิดร้านตอนดึก ตอนแรกมีขลุกขลักอยู่บ้าง แต่เธอนำวิชาที่ได้จากการเรียนหนังสือมาประยุกต์ให้เกิดประโยชน์ เธอยังฝันต่อไปว่าไว้อะไรลงตัวหรือเมื่อไรเรียนจบ เธอจะออกแบบโคมไฟมาขายเอง


.... ผ่านไปหนึ่งปี ....

สิ่งหนึ่งสำหรับการค้าขายในช่วงแรกคือสินค้ายังไม่เป็นที่รู้จักและยังไม่ค่อยติดตลาดเท่าไร หลังจากผู้คนหลั่งไหลเข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ เรไรเริ่มเห็นกำไรมากขึ้น แน่นอนเธอมีลูกค้าประจำมารับของไปขายต่อ
"ทุกอย่างทำเองหมดค่ะ สนใจสอบถามได้นะคะ ราคาตามป้ายไม่มีราคาเผื่อต่อ สนใจขายส่งคุยด้านในได้นะค่ะ" สินค้าในร้านขายดีเพราะไม่ได้ขายราคาเกินจริงเมื่อเทียบกับคุณภาพและค่าครองชีพของคนทำงานทั่วไป

ความสุขของเธอกำลังเป็นเพียงชั่วคราวเพราะเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้น มีการประกาศจากสำนักงานขายว่าขอเพิ่มราคาค่าเช่าใหม่ เรไรดูราคาค่าเช่าต้องตกใจ 'ทำไมแพงเพิ่มถึงหกสิบเปอร์เซ็นต์'

"พี่ค่ะ แบบนี้ไม่ไหวขึ้นราคาแบบนี้คนขายก็แย่สิค่ะ" เธอบ่นกับผู้จัดการ

"อย่างตอนแรกเราช่วยผู้เช่าไงครับ ตอนนี้เป็นราคาที่ฝ่ายการตลาดคิดไว้แล้วอย่างมีเหตุผล ไม่พอใจก็ออกไป" ผู้จัดการพูดตัดบท

"พี่ทำแบบนี้ได้ไง ตอนแรกพูดอย่างดิบดีอยากให้ขาย ตอนนี้กลับมาพูดแบบนี้"

"ผมไม่ว่างมาคุยกับทุกคนหรอก งานผมยุ่ง วันๆมีแต่คนคุยเรื่องนี้" ผู้จัดการพูดอย่างเสียอารมร์เพราะต้องรองรับอารมณ์กับเจ้าของร้านเช่าทุกวัน

การต่อสู้เรื่องค่าเช่ากับเจ้าของพื้นที่กำลังดำเนินต่อไป ผู้เช่ารวมตัวกันไม่จ่ายค่าเช่าในส่วนต่างที่เพิ่มขึ้น ส่วนเจ้าของพื้นที่แก้ไขปัญหาด้วยการประกาศปิดพื้น นำกำแพงปูนมากันทางไว้ ความเดือดร้อนของคนหาเช้ากินค่ำชักทนไม่ไหว รายได้หดหายไปเยอะจนต้องร้องต่อสื่อ

ร้านค้าร้องต่อผู้ว่า เจ้าของบีบราคาเกินจริง หนังสือพิมพ์ลงข่าวและมีรายการสัมภาษณ์เรื่องความเดือดร้อนของผู้เช่า

ด้วยกลัวชื่อเสียงบริษัทเสียหาย ทางสำนักงานจึงยอมลดค่าเช่าให้อยู่ราคาเดิม

ผู้เช่าทุกรายรวมทั้งเรไรต่างแสดงความยินดีกันใหญ่ ถ้าเราร่วมพลังต้องชนะพ่อค้าหน้าเลือดได้แน่ สงครามเรื่องราคายังไม่จบ เรไรและผู้เช่ารายอื่นดีใจได้ไม่นาน วันดีคืนดีร้านขายโคมไฟของเรไรมีร้านอื่นขายเหมือนกันแต่ราคาถูกกว่า

ตอนแรกเรไรไม่เชื่อเพราะราคาที่เพื่อนบอกเป็นราคาขายส่ง จะเอามาขายปลีกได้อย่างไร เพื่อนทุกคนยืนยันว่าเป็นราคาจริงแน่นอน

ไม่รู้ทำอย่างไรกับสถานการณ์นี้ดี คงต้องขายไปสักระยะก่อนเผื่อทุกอย่างจะดีขี้น เรื่องขายของทุกคนอยากได้ของถูกกันทั้งนั้น จึงไม่แปลกใจเหตุใดลูกค้าประจำของเธอถึงได้ตีจากไปหาร้านอื่นที่ถูกกว่า

ศึกครั้งนี้เรไรคิดหลายรอบไม่อาจลดราคาตามคู่แข่งได้ ไหนต้องเสียค่าเช่า ค่าลูกจ้าง หากปรับราคาให้เท่ากันขายขาดทุนแน่นอน ต่อมาไม่นานเธอเริ่มขาดทุนและขาดทุนสะสมเรื่อยๆ จนเธอต้องปิดร้านไป

'เหนื่อยจัง ทำไมทำงานอาชีพสุจริตถึงยากขนาดนี้' น้องเรไรพ้อออกมาอย่างน้อยใจ


----------------- บทสรุป -----------------------

ผมจะเปิดวิชามารให้ครับ
อนแรกที่นี่ให้ราคาถูกเพราะต้องการให้ผู้อื่นเป็นหนูทดลองก่อน ส่วนราคาที่เพิ่มขึ้นเกินราคาจริงนั้น แท้จริงแล้วเจ้าของพื้นที่ไม่ต้องการให้ผู้เช่าเช่าต่อเท่านั้นเอง

ทำแบบนั้นจะมีคนขายของด้วยรึ?
- อันนี้ขอบอกอย่างหนึ่งครับ ปกติคนขายมักจะพูดว่าทำเองๆ แต่จริงๆแล้วเกือบทุกร้านก็รับต่อมาอีกที จึงมีพ่อค้าหัวใสอยากรู้สินค้าว่าคุณได้มาจากไหน คนพวกนี้คอยแอบติดตามคุณเพื่อหาแหล่งที่มา

- มีบางคนทำยิ่งกว่านี้ เอาคนของตัวเองเข้าไปเป็นลูกจ้าง แทรกตัวเขาไปเพื่อให้คุณไว้ใจแล้วหลอกถามเคล็ดลับ สูตรต่างๆเพื่อทำเอง

ที่กล่าวมานั้นบางอย่างไม่น่าเกลียดแต่บางอย่างผู้เขียนขอเรียกอุบาทว์ ตัวอย่างที่ผู้เขียนยกขึ้นมาคือเล่นบีบบังคับแบบน่าเกลียด ถ้าไม่ยอมจ่ายค่าเช่าก็ใช้ทุนหนากว่าให้พวกคุณอยู่ไม่ได้เพื่อไล่ออกไปแล้วตัวเองทำต่อเอง

ฉะนั้นพวกคุณจ่ายไม่จ่ายคนพวกนี้ไม่สนใจหรอก พวกนี้คิดไว้แล้วว่าสิ่งที่เขาทำต้องคุ้มกว่า หากตลาดที่พวกเขาสร้างไว้ไม่ติดตลาด พ่อค้าพวกนี้ไม่ทำแบบนี้แน่นอน "เรื่องแบบนี้ในตำราไม่มี"

แนะนำและแก้ไข
น้องเรไรถึงเป็นนักศึกษาก็ไม่ควรใช้คำว่าหนูเหมือนเด็ก ควรใช้ดิฉันและคุณเพราะว่าเรื่องแบบนี้ถือเป็นเรื่องธุรกิจ ไม่ต้องเกรงใจว่าเด็กหรือผู้ใหญ่ให้พูดในลักษณะผู้ใหญ่กับผู้ใหญ่ ถามให้หมดไม่ต้องเกรงใจว่าคนที่เราถามจะรำคาญ เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องปากท้อง เราพูดสุภาพได้แต่ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ (เฉพาะสถานการณ์นี้)

น้องเรไรต้องพัฒนาสินค้าตลอดเวลาและต้องระวังเรื่องวัตถุดิบหรือแหล่งที่มาบ้างอย่าง บอกหมดไม่ได้และไว้ใจลูกน้องมากก็ไม่ดี (แต่อย่าจับผิดลูกน้องมากจนเกินเหตุนะครับ)

--------------------------------------------------------------------------
ถ้าคุณชอบบทความนี้ ช่วยอ่านบทความในเวปนี้ด้วยครับ มีลิงค์บทความให้อ่านอีกมากมาย You must be logged in to see this link. หรือ You must be logged in to see this link. และ You must be logged in to see this link. เหมือนกันหมดครับ
--------------------------------------------------------------------------------
ตอนนี้ผมว่างงาน ผมทำงานหรือใช้ชีวิตทำงานแบบปกติไม่ได้เพราะธนาคารไทยพาณิชย์ ผมเลยคิดว่าอยากเขียนบทความ เรื่องสั้น นิยาย นิทาน หากผู้ใดอ่านแล้วชื่นชอบแล้วอยากซื้อ เหมือนเราซื้อหนังสือ แต่เปลี่ยนจากหนังสือเป็นเว็บแทน ยินดีรับเงินจากผู้อ่านตามนี้ครับ หรือใครอยากอ่านเฉยๆไม่อยากให้เงิน ผมก็ยินดีเพราะของฟรีมีในโลกครับ ขอให้อ่านก็พอ

ขอยืนยันอีกครั้งว่านี้ไม่ใช่การบริจาคหรือขอเงินแต่เป็นการใช้สมองของผู้เขียนขายบทความทางเว็บเท่านั้น

แก้ไขเลขที่บัญชีใหม่
ธนาคาร ไทยธนาคาร
สาขา ย่อยจักรวรรดิ
เลขที่บัญชี 068-2-04705-4
ชื่อไทย นายนบณัฐพงศ์ สุริยาโรจน์
ชื่ออังกฤษ MR.NOBNUTPONG SURIYAROJ

ผมจะไม่ฆ่าตัวตายและชีวิตผมไม่ชอบแช่งใคร เพราะมีคนเคยสอนว่าไม่ดี แต่วันนี้ผมขอสาปแช่งว่า ผู้ใดที่กระทำให้ นายนบณัฐพงศ์ สุริยาโรจน์ เป็นผู้ที่ลำบากกายหรือลำบากใจอย่างปัจจุบันนี้ ในทางตรงหรือทางอ้อม หรือ เบื้องหน้าหรือเบื้องหลัง โดยมีเจตนาหรือไม่มีเจตนาแต่รู้ตัวก็ตาม โดยไม่รับผิดชอบหรือวางเฉยและไม่บอกกล่าวให้นายนบณัฐพงศ์ สุริยาโรจน์ได้รับทราบตลอดไป ผมขอให้ผู้นั้นทั้งตระกูลพินาศและขอให้ธนาคารไทยพาณิชย์พินาศด้วยเช่นกัน

* ผมเปิดให้แสดงความคิดเห็นได้ครับ แต่อย่าลงรูปนะครับเพราะจะทำให้การดึงข้อมูลช้าได้
  Previous Topic Topic Next Topic  
 New Topic  Reply to Topic
 Printer Friendly
Jump To:
talk2me © 2000-05 ForumCo.com Go To Top Of Page
This page was generated in 0.11 seconds. Snitz Forums 2000
RSS Feed 1 RSS Feed 2
Powered by ForumCo 2000-2008
TOS - AUP - URA - Privacy Policy
ForumCo Free Blogs and Galleries
Signup for a free forum or Go Banner Free