talk2me
talk2me
Home | Profile | Register | Active Topics | Active Polls | Members | Private Messages | Search | FAQ
Username:
Password:
Save Password
Forgot your Password?




 All Forums
 โอ้ย......เรื่องเครียดจ้า
 หลังม่านประวัติศาสตร์
 ตอนที่ 1 เปิดม่านเวทีชีวิต
 New Topic  Reply to Topic
 Printer Friendly
Author Previous Topic Topic   

madeinthailand
Forum Admin


Thailand
203 Posts

Posted - Jun 01 2008 :  03:56:16  Show Profile  Visit madeinthailand's Homepage Send madeinthailand a Private Message  Reply with Quote
เรื่องจริงถูกเขียนโดย นบณัฐพงศ์ (ธีรวุฒ คือชื่อเดิม)

12 เมษายน 2550

ตอนแรกผู้เขียนไม่แน่ใจว่าจะเขียนบทความนี้ดีไหม เพราะพิจารณาว่าบทความนี้ผู้เขียนอาจหมิ่นเหม่ต่อบุคคลอื่น และอาจทำให้ความน่าเชื่อถือของผู้เขียนน้อยลงหรือไม่น่าเชื่อถือเลย เรื่องราวของผู้เขียนในบทความนี้เคยบอกเล่าแก่บุคคลที่อยู่ในธนาคารไทยพาณิชย์ SCB หมดแล้ว แต่บุคคลเหล่านั้นยังไม่รับผิดชอบผู้เขียน ทำให้ผู้เขียนรู้สึกรังเกียจเดียดฉันท์ประเทศไทยมาก ถึงอย่างไรผู้เขียนยังไม่หนีไปไหน ผมจึงขอเขียนเรื่องราวทั้งหมดให้ผู้อื่นได้รับทราบและผู้เขียนไม่มีวันให้อภัยบุคคลเหล่านั้นได้
---------------------------------------------------------------------------------------------

ตอนที่ 1 เรื่องเปิดม่านเวทีชีวิต

ผู้อ่านคงสงสัยว่าอะไรทำให้ผู้เขียนโกรธแค้นธนาคารไทยพาณิชย์ SCB ถึงขนาดต้องสาปแช่งให้พินาศ เรื่องนี้ยาวมากจะบอกว่าเป็นน้ำผึ้งหยดเดียวก็คงใช่ ผมยังไม่อยากเชื่อเลยว่าคนบางคนจะเจ็บแค้นฝั่งลึกกับผมได้ถึงขนาดนี้ ถ้าคนวงในคงคิดว่าเป็นเรื่องเสี่ยโอ ซึ่งยังไม่ถูกต้องนัก และนี้เป็นเรื่องราวชีวิตจริงของผมเท่าที่ความทรงจำผมจะจำได้


"โปรดเลือกเราถ้าเลือกเราแล้วไม่ผิดหวัง"
สมัยเด็กของผมมีบุคคลหนึ่งกำลังหาเสียงอยู่ สมัยนั้นผมอยู่แถวบางปะกอกและยังจำบ้านเลขที่ได้ดีคือ 782/336 ปัจจุบันผมลองกลับไปที่เดิม ตอนนี้เป็นบ้านที่ไม่มีคนอยู่แล้ว ตอนนั้นผมจำได้บุคคลที่เดินหาเสียงท่ามกลางสายฝนคือพลตรีจำลอง ศรีเมือง

ในช่วงนั้นผมยังเด็กมากบ้านที่อาศัยอยู่ชอบน้ำท่วม และช่วงที่พลตรีจำลอง ศรีเมือง (ขอเรียกสั้น ๆ ว่าคุณจำลอง) กำลังหาเสียงเป็นช่วงที่ฝนกำลังตก ผมได้มองออกไปนอกบ้านเพื่อดูคุณจำลองที่กำลังถือโทรโข่งเดินหาเสียง

คุณจำลอง : น้องกล้ามากนะ
ผมจำคำพูดประมาณนี้ได้เพียงแต่จำได้ไม่หมด ตอนที่คุณจำลองเข้ามาทักเด็กอย่างผม ผมจำได้ว่าเห็นคุณจำลองเดินไปข้างหน้าแล้วทำไมมาอยู่ข้างผมได้ไง

ผู้เขียน : งง ไม่เข้าใจ
คุณจำลองพูดอะไรอีกมากมายกับผมแต่ผมจำไม่ได้แล้ว จำได้เพียงคุณจำลองขอมือผมแล้วพูดอะไรอีกก็ไม่รู้ รู้ประมาณว่า"ผู้เขียนกล้ามาก"

แล้วผู้เขียนกล้าอะไร?

ผมลองนึกย้อนกลับไปอีกซึ่งจำช่วงเวลาไม่ได้เหมือนกัน ได้แต่ลองค้นประวัติคุณจำลองเป็นผู้ว่าปี 2528 แสดงว่าเรื่องของผมอยู่ในช่วงประมาณนั้น และนี้เป็นเหตุผลว่าทำไมผมถึงเข้าไปทำงานในธนาคารไทยพาณิชย์ SCB

ผู้เขียน : ผมไม่ผิด ยังไง ยังไง ผมก็ไม่ผิด
เจ้าชาย : คุณเข้ามาข้างในโดยไม่ได้รับอนุญาต เข้ามาได้อย่างไร
ผู้เขียน : ผมไม่เห็นมีป้ายห้ามเข้าสักหน่อย ยังไงผมก็ไม่ผิด (ผู้เขียนเสียงดัง)
เจ้าชาย : ผมเป็นเจ้าชายนะ
ผู้เขียน : เจ้าชายหรือเจ้าหญิงผมไม่สน ผมไม่ผิด (เสียงดังต่อ)
องครักษ์ : คุณแพ้เขาแล้ว (พวกกดดันบ้าบอ)

ผมจำได้ประมาณนี้คร่าวๆ เจ้าชายองค์นั้นบอกกับผมว่าจะฆ่าเด็กอย่างผม ซึ่งทุกคนที่ได้ฟังตกใจกันใหญ่โดยเฉพาะเฮีย(ลูกของพี่สาวแม่)ผม
เจ้าขาย : พูดสิอยากเป็นกษัตริย์ถ้าไม่พูดผมจะฆ่า
ผู้เขียน : อยากเป็นกษัตริย์ (เสียงดัง)

เจ้าชายให้ผมพูดอะไรอีกเยอะแยะ ผมจำไม่ได้เหมือนกันถ้าอยากรู้ให้ไปถามเจ้าชายบางประเทศดูเพราะเจ้าชาย เจ้าหญิงทำอะไรไว้ทุกอย่างถูกบันทึกไว้หมด

แต่สิ่งที่ผมรู้อยู่อย่างหนึ่งเด็กประมาณป.3 จะไปรู้เรื่องอะไรกับเขา อีกอย่างเวลามีเสด็จจะต้องมีคนกันทางเยอะเต็มไปหมด แล้วเด็กป.3 อย่างผมจะเดินดุ่มๆเข้าไปได้อย่างไร?
ผมสงสัยแต่ปัจจุบันไม่สงสัยแล้ว เดี๋ยวจะเฉลยให้ฟัง
*** ผมไม่ได้เสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดจนทำให้โดนกลั่นแกล้ง สิ่งที่ผมเสียใจที่สุดคือเด็กอย่างผมไม่มีมนุษย์คนไหนปกป้องเลยสักคน ไม่มีเลยสักคน ผู้อ่านอย่าพึ่งสงสารผมเพราะถ้าอ่านบทความไปเรื่อยๆพวกคุณอาจจะเกลียดผมก็ได้ ***

ฉะนั้นจุดประสงค์ที่อยากบอกคือคนเรามองกันที่เปลือกนอกไม่ได้เลย ผู้ปกครองอย่าไว้ใจพี่เลี้ยงและดูแลบุตร หลาน อย่างใกล้ชิดด้วย
ในความทรงจำของผมจำได้ว่ามีคนให้พูดใหม่ว่า "อยากเป็นกษัตริย์" และเด็กอย่างผมพูดไปตามที่สั่ง ผมเข้าใจว่าน้ำเสียงของผมเหมือนโดนบังคับเลยต้องอัดเทปใหม่อีกครั้ง ด้วยเหตุการณ์นี้ทำให้ผมรู้ว่าพวกผู้นำในแต่ละประเทศถูกสอนกันมาอย่างไร เพียงเหตุผลนี้ทำให้ผมได้พบกับเจ้าชายที่อ้างเป็นเจ้าชายตามประเทศต่างๆ (ไม่มีอะไรยืนยันว่าเป็นเจ้าชายร้อยเปอร์เซ็นต์) ผู้อ่านคงสงสัยว่าเจ้าชายที่เด็กอย่างผมต่อปากต่อคำด้วยเป็นเจ้าชายประเทศไหน?

ผมวิเคราะห์แล้วแต่ยังไม่เฉลยครับ ถ้าเฉลยก่อนก็ไม่สนุก

เรากลับมาที่คุณจำลองต่อ ปัจจุบันจากเหตุการณ์ที่ได้เจอคุณจำลองทำให้ผมรู้เลยว่าคุณจำลองเป็นสายให้กับใครบางคน คงพอรู้แล้วใช่ไหมว่าทำไมคุณจำลองถึงเข้าไปร่วมกับพันธมิตร (อย่าฟ้องผมนะ ถ้าไม่ใช้ต้องขออภัยด้วยผมแค่วิเคราะห์จากประสบการณ์ครับ)

ในตอนที่ได้เจอเจ้าชายและคุณจำลอง ผมได้เจอเรื่องแปลกมหัศจรรย์ขอยกตัวอย่างทีละเหตุการณ์

* ผมกับเจ้าชาย *
ตอนนั้นมีคนให้ผมไปวัดที่เจอเจ้าชายประจำ(จำชื่อไม่ได้) รู้ว่าอยู่ต่างจังหวัดถ้าจำไม่ผิดจังหวัดฉะเชิงเทรา เป็นวัดที่มีแม่น้ำใหญ่และมีที่จอดรถ ในวัดนี้มีพระสังขจายอยู่ที่ให้คนโยนเหรียญบาทเข้าไปในพุง ตอนเด็กผมชอบโยนเพราะสนุกดี

ช่วงที่ผมได้เจอเหตุการณ์ประหลาดคือช่วงหนึ่งผมโดนทดสอบอะไรสักอย่าง และในตอนนั้นผมยืนอยู่โดยไม่มีใครสักคนในบริเวณนั้น แต่อยู่ๆคนไม่รู้โผล่มาจากไหนเต็มไปหมด ผมยังไม่เข้าใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเพราะยังไม่ประสีประสา (ผู้อ่านยังไม่เข้าใจแต่อ่านไปเรื่อยๆจะเข้าใจเอง)



* ผมกับคุณจำลอง *
ช่วงผมเจอคุณจำลอง ตอนแรกผมบอกว่าเห็นคุณจำลองเดินไปข้างหน้า แล้วอยู่ๆโผล่มาข้างผมใช่ไหมครับ ผู้อ่านว่าแปลกไหม คุณจำลองทำได้อย่างไร

นี้คือความมหัศจรรย์ในชีวิตของผมที่ได้พบเจอ ตอนที่คุณจำลองแสดงอภินิหารอยู่ๆมีคนอื่นเข้ามาสอนผม ในตอนนั้นผมยังเด็กไม่เข้าใจ ตอนนี้ผมจำความเกี่ยวกับคนที่สอนได้แล้ว และผมจะเฉลยให้ฟังว่าทำอย่างไร จะจับพวกนี้ได้อย่างไร


ถ้าผมเฉลยก่อนก็ไม่สนุกสิ เอาเป็นว่าขออุ๋บไว้ก่อนล่ะกัน สิ่งหนึ่งที่ผมได้เรียนรู้จากคนพวกนั้นคือ"คนบางคนต่อให้เด็กแค่ไหนมันไม่เคยละเว้นชีวิต อย่าแปลกใจทำไมคนบางคนถึงสอนให้เอาจริงกับเด็กเพราะพวกนั้นเจอเด็กอย่างผู้เขียนต่อปากต่อคำไงครับ"


------- บทวิเคราะห์ ------

ผมเคยลองนึกย้อนกลับ หากสลับกันโดยให้ผมเป็นเจ้าชายแล้วโดนเด็กเถียงกลับจะเป็นอย่างไร

สำหรับผมคงตกใจมากกว่าแต่ผมยังจำได้ดี ตอนนั้นด้วยความเป็นเด็กมักจะพูดหรือทำตามที่ตนเองคิด และเด็กอย่างผมไม่ผิดหรอกครับ เจ้าชายให้ผมกล่าวขอโทษแต่เด็กอย่างผมคิดว่าตัวเองไม่ผิด ไม่ยอมขอโทษ ในที่สุดผมยกมือไหว้ขอโทษ (โดนบังคับ) ทั้งที่จริงในช่วงนั้นผมยังคิดว่าตนเองไม่ผิด

ปัจจุบันผมโตขึ้นมาถึงรู้ครับ ถ้าย้อนเหตุการณ์กลับไปแล้วผมรู้ว่าเป็นเจ้าชายคงยกมือขอโทษแน่ แต่ในใจอาจจะคิดว่าตัวเองไม่ผิด หลังจากที่ได้ทำงานธนาคารไทยพาณิชย์ SCB แล้ว ผมขอบอกว่าผมไม่ขอโทษและไม่คิดว่าตัวเองผิดอย่างแน่นอน


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ถ้าคุณชอบบทความนี้ ช่วยอ่านบทความในเวปนี้ด้วยครับ มีลิงค์บทความให้อ่านอีกมากมาย You must be logged in to see this link. หรือ You must be logged in to see this link. หรือ You must be logged in to see this link. และ You must be logged in to see this link. เหมือนกันหมดครับ

--------------------------------------------------------------------------------
ตอนนี้ผมว่างงาน ผมทำงานหรือใช้ชีวิตทำงานแบบปกติไม่ได้เพราะธนาคารไทยพาณิชย์ ผมเลยคิดว่าอยากเขียนบทความ เรื่องสั้น นิยาย นิทาน หากผู้ใดอ่านแล้วชื่นชอบแล้วอยากซื้อ เหมือนเราซื้อหนังสือ แต่เปลี่ยนจากหนังสือเป็นเว็บแทน ยินดีรับเงินจากผู้อ่านตามนี้ครับ หรือใครอยากอ่านเฉยๆไม่อยากให้เงิน ผมก็ยินดีเพราะของฟรีมีในโลกครับ ขอให้อ่านก็พอ

ขอยืนยันอีกครั้งว่านี้ไม่ใช่การบริจาคหรือขอเงินแต่เป็นการใช้สมองของผู้เขียนขายบทความทางเว็บเท่านั้น

แก้ไขเลขที่บัญชีใหม่
ธนาคาร ไทยธนาคาร
สาขา ย่อยจักรวรรดิ
เลขที่บัญชี 068-2-04705-4
ชื่อไทย นายนบณัฐพงศ์ สุริยาโรจน์
ชื่ออังกฤษ MR.NOBNUTPONG SURIYAROJ

ผมจะไม่ฆ่าตัวตายและชีวิตผมไม่ชอบแช่งใคร เพราะมีคนเคยสอนว่าไม่ดี แต่วันนี้ผมขอสาปแช่งว่า ผู้ใดที่กระทำให้ นายนบณัฐพงศ์ สุริยาโรจน์ เป็นผู้ที่ลำบากกายหรือลำบากใจอย่างปัจจุบันนี้ ในทางตรงหรือทางอ้อม หรือ เบื้องหน้าหรือเบื้องหลัง โดยมีเจตนาหรือไม่มีเจตนาแต่รู้ตัวก็ตาม โดยไม่รับผิดชอบหรือวางเฉยและไม่บอกกล่าวให้นายนบณัฐพงศ์ สุริยาโรจน์ได้รับทราบตลอดไป ผมขอให้ผู้นั้นทั้งตระกูลพินาศและขอให้ธนาคารไทยพาณิชย์พินาศด้วยเช่นกัน

* ผมเปิดให้แสดงความคิดเห็นได้ครับ แต่อย่าลงรูปนะครับเพราะจะทำให้การดึงข้อมูลช้าได้

  Previous Topic Topic   
 New Topic  Reply to Topic
 Printer Friendly
Jump To:
talk2me © 2000-05 ForumCo.com Go To Top Of Page
This page was generated in 0.12 seconds. Snitz Forums 2000
RSS Feed 1 RSS Feed 2
Powered by ForumCo 2000-2008
TOS - AUP - URA - Privacy Policy
ForumCo Free Blogs and Galleries
Signup for a free forum or Go Banner Free