|
madeinthailand
Forum Admin
149 Posts |
 Posted - May 29 2008 : 03:53:40
|
แต่งและเขียนเรื่องโดย เซบาสเตียน
30 เมษายน 2550
เรื่องนี้เป็นจินตนาการของผู้แต่งเท่านั้น หากชื่อบุคคล สถานที่หรือเหตุการณ์ตรงกับใคร ทางผู้จัดทำขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย
-------------------------------------------------------------
ตอนที่ 13 เรื่องผมเป็นกลาง
เมืองที่อยากเจริญต้องตีเมืองอื่นให้ได้เพื่อขยายอำนาจ อันนี้ไม่แตกต่างกับธุรกิจของนายเกรียง เกรียงเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ จากขั้นแรกเกรียงเป็นนักหนังสือพิมพ์ในที่ใหญ่แห่งหนึ่ง แต่ด้วยอุดมการณ์ที่ตนตั้งไว้ ทำให้ขอลาออกเพราะไม่ยอมสงบต่อเจ้านายที่ขอร้องแกมบังคับให้เกรียงเขียนเชียร์นักธุรกิจขี้โกง เพราะนายทุนเป็นผู้ลงโฆษณาให้กับหนังสือพิมพ์ยักษ์ใหญ่
"ผมเป็นนักข่าวเพราะอุดมการณ์"
เกรียงเขียนมันไว้ที่ข้างฝา ก่อนนอนต้องเห็นเสมอ
ช่วงเวลานั้นเกรียงขอลาออกเพราะทนไม่ได้กับพฤติกรรมนายทุน เกรียงมาเป็นนักหนังสือพิมพ์เล็ก ๆ ดีกว่า อย่างน้อยที่นี้ให้สัญญาว่าจะไม่ยุ่งกับข้อความของเกรียง โดยเกรียงต้องรับผิดชอบในสิ่งที่เขียน
เกรียงคิดว่าใหญ่ในที่เล็กยังดีกว่าไปเล็กในที่ใหญ่ ด้วยความที่เกรียงและหัวหน้าหนังสือพิมพ์ของเกรียงมีความเป็นกลาง อันไหนทำว่าดีก็ว่าไปตามจริงว่าดี อันไหนที่ว่าไม่ดีก็ว่าไปตามจริงว่าไม่ดี ถึงเกรียงจะมีความฝันในโลกอุดมคติแต่ไม่ลืมความจริงในโลกปัจจุบัน หัวหน้าเกรียงและเจ้าของหนังสือพิมพ์บางครั้งก็ต้องลดความรุนแรง แต่ไม่ลืมความจริงที่เปิดให้สังคมรับรู้ หัวหน้าบอกเกรียงเสมอว่าคนเราต้องมีการยืดหยุ่นบ้าง
ตอนนี้อายุของตนมากขึ้นถึงเพียงเป็นผู้บริหารของหนังสือพิมพ์ยักษ์เล็ก แม้ไม่ทำให้ยอดเป็นอันดับหนึ่งแต่บทความของหนังสือพิมพ์เกรียงเป็นที่สนใจของประชาชน เกรียงไม่หยุดเท่านี้ เกรียงคิดว่าเราต้องขยายธุรกิจไปเรื่อย ๆ เพื่อความก้าวหน้า เกรียงจับธุรกิจข่าวอินเตอร์เน็ตและธุรกิจสื่อสิ่งพิมพ์ต่าง ๆ ไม่ว่าโฆษณา วิทยุ แม้กระทั่งเพลง ไม่ว่าเกรียงจะจับอะไรประสบความสำเร็จไปหมดเพราะมีอุดมการณ์ที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงคือ"ความเป็นกลาง"
เวลามีพวกจ้องทำลายเกรียง คอยจับผิดวิจารณ์บทความในหนังสือพิมพ์หรืออินเตอร์เน็ตว่าไม่เป็นกลาง เพราะคอยเลียรัฐบาลหรือนายทุนที่มาลงโฆษณาให้กับธุรกิจในเครือของตัวเอง แต่ทุกอย่างพิสูจน์ได้ เกรียงตอบเสมอว่าให้ผู้บริโภคตัดสินว่าเป็นกลางหรือไม่
แน่นอนไม่มีใครจับผิดได้เลย เกรียงเป็นกลางอย่างแท้จริงเพราะอุดมการณ์นี้ทำให้ได้รางวัลนักธุรกิจหน้าใหม่ดีเด่นและนักหนังสือพิมพ์ดีเด่นด้วยเช่นกัน ตอนนี้เกรียงอายุมากขึ้นแล้ว อยากหาใครสักคนที่ไว้ใจได้มาเป็นผู้สืบทอดอุดมการณ์ของตน คงมีแต่รุ่นน้องเกรียงเท่านั้นที่ทำงานกับเกรียงมานานนับสิบ ๆ ปี
"คุณทำงานกับผมมาก็นานแล้ว ผมอยากจะมอบตำแหน่งผู้บริหารให้แก่คุณ"
"คุณเกรียงจะวางมือแล้วหรือครับ" ลูกน้องตกใจเมื่อได้ทราบจากปากผู้เป็นนาย ไม่เคยมีใครได้รับสัญญาณมาก่อน
"ก็ไม่เชิงหรอก แต่คงอีกสักพักวิชาที่ผมมีก็อยากจะหาลูกน้องที่กล้าสานต่องานของผม คุณพร้อมที่จะสืบทอดอุดมการณ์ผมรึเปล่า"
"ผมคงต้องดูการทำงานของคุณอีกนานครับ กว่าจะได้ถึงขั้นนั้น" นายศักดิ์ชลพูดถ่อมตัว
"ผมไม่ได้ดูถูกคุณนะ แต่ผมอยากรู้จากปากคุณ ผมถามจริง ๆ คุณทำงานเคยรับเงินบ้างมั้ย"
นายศักดิ์ตอบทันทีว่าไม่เคยรับแม้แต่บาทเดียว
"แต่ผมสืบประวัติการเงินและเรื่องส่วนตัวคุณบางอย่างแล้ว คุณมีการรับเงินหลอกผมไม่ได้หรอก"
นายศักดิ์รู้ดีว่าตัวเองทำงานมานานนายน่าไว้ใจ ไม่น่าโดนตรวจสอบ แต่ยอมรับเพราะรู้ความสามารถและอิทธิพลของนายดี ทำให้ยอมรับตรง ๆ กับนาย
"คุณรู้อยู่แล้วว่าผมเคยรับเงินแล้วคุณเกรียงเรียกผมมาเพื่ออะไร อยากไล่ผมออกหรืออยากประจานผม"
"เปล่าหรอก เพราะคุณเป็นแบบนี้ผมถึงเลือกคุณไง"
นายศักดิ์สับสนเพราะนายของตัวเองเป็นผู้มีอุดมการณ์สูง แม้ตัวนายศักดิ์ยังยกย่องนายโดยดุษฏี
"อย่าคิดมาก คุณคิดว่าผมมีอุดมการณ์เหรอ นี้เป็นโลกแห่งความเป็นจริงนะคุณศักดิ์" ผู้บริหารถามลูกน้อง
"แต่ผมเห็นผลงานของคุณเกรียงเป็นกลางนะครับ ใคร ๆ ก็ชื่มชมแม้แต่ตัวผมเองยังยอมรับคุณ"
"กลางเกินมันมีที่ไหนกัน ใครมันจะไปด่าไม่ลืมหูลืมตาเหมือนนายสุขุม ผมบอกเคล็ดลับเฉพาะคุณเท่านั้น คุณต้องสังเกต ปกติผมจะชมทั้งสองฝั่งและด่าทั้งสองฝั่งใช่ไหม"
"ครับ" ลูกน้องพยักหน้าแกมสงสัยในสิ่งที่ผู้บริหารกล่าว
"มันจะไปยากอะไร้ เวลาด่าอย่างฉลาดมันต้องรู้จักทำให้แนบเนียนหน่อย ด่าสักสิบทีชมสักสองที อันไหนไม่ใช่พันธมิตรก็ด่านานหน่อย ส่วนใครเป็นศัตรู เวลามีเรื่องชมพยายามหาข่าวอื่นกลบซะ ก็แค่นี้เอง"
นายมองหน้าลูกน้องไม่ผิดหวัง นายศักดิ์ไม่ทำหน้าตกใจ ตั้งใจฟังอย่างดี สมกับเป็นผู้สืบทอดที่เกรียงตั้งใจไว้
"ธุรกิจผมไม่ว่าวงการเพลง โฆษณา หรือสิ่งพิมพ์อื่นๆ ผมก็ทำแบบนี้ ไม่ใช่ไม่ยกย่องศัตรูด้วยการไม่เปิดเพลงหรือไม่จัดอันดับให้ แต่เราจะให้เข้าบ้างบางอัน นาน ๆ ทียกขึ้นอันดับหนึ่งสักครั้ง จะได้ไม่มีใครว่าเราได้ไง" นายอธิบายเพิ่มเติม
"แล้วคุณเกรียงได้อะไรครับ"
"คุณคิดว่าผมอยู่โลกแห่งความฝันเหรอ คุณว่าที่ผมก้าวมาถึงตรงนี้เพราะอุดมการณ์เหรอ อุดมการณ์มันกินไม่ได้ มันไม่สามารถให้ผมยืนบนที่สูงได้ สิ่งที่ทำให้ผมมีอยู่ทุกวันนี้ได้ เพราะผมรู้จักเข้านายใหญ่เข้าใจไหม ผมยืนอยู่บนโลกแห่งความเป็นจริงต่างหาก"
ผู้บริหารเรียกลูกน้องเข้ามาเป็นบุคคลร่างใหญ่สองนาย ผู้ติดตามนายเกรียงเสมอตลอดมา
"คุณศักดิ์คุณมีทางเลือกสองทางคือคุณจะรับหรือไม่รับ ผมไม่บังคับ แต่คุณรู้ความลับผมแล้วคุณต้องเป็นพวกผม"
นายศักดิ์มองหน้านายเกรียงและเห็นลูกน้องถกเสื้อสูทขึ้นมา เห็นปืนที่แนบกับกางเกงของลูกน้องนาย
"คุณศักดิ์ผมให้กลับไปคิดถึงอนาคตที่ดีของคุณและครอบครัวคุณที่จะได้รับแต่สิ่งดี ๆ ผมอยากให้คุณมาอยู่เป็นครอบครัวเดียวกับผม ถึงยังไงเรื่องแบบนี้ผมให้เวลาคิด"
นายเกรียงพูดกับลูกน้องอีกครั้ง
"ผมไม่บังคับคุณหรอก คุณศักดิ์"
----------------------------------------------------------
ถ้าคุณชอบบทความนี้ ช่วยอ่านบทความในเวปนี้ด้วยครับ มีลิงค์บทความให้อ่านอีกมากมาย http://scbbadth.tripod.com หรือ http://www.geocities.com/scb100yr หรือ http://board.dmisc.com/talktome และ http://my.dek-d.com/madeinthailand เหมือนกันหมดครับ
----------------------------------------------------------
ตอนนี้ผมว่างงาน ผมทำงานหรือใช้ชีวิตทำงานแบบปกติไม่ได้เพราะธนาคารไทยพาณิชย์ ผมเลยคิดว่าอยากเขียนบทความ เรื่องสั้น นิยาย นิทาน หากผู้ใดอ่านแล้วชื่นชอบแล้วอยากซื้อ เหมือนเราซื้อหนังสือ แต่เปลี่ยนจากหนังสือเป็นเว็บแทน ยินดีรับเงินจากผู้อ่านตามนี้ครับ หรือใครอยากอ่านเฉยๆไม่อยากให้เงิน ผมก็ยินดีเพราะของฟรีมีในโลกครับ ขอให้อ่านก็พอ
ขอยืนยันอีกครั้งว่านี้ไม่ใช่การบริจาคหรือขอเงินแต่เป็นการใช้สมองของผู้เขียนขายบทความทางเว็บเท่านั้น
แก้ไขเลขที่บัญชีใหม่
ธนาคาร ไทยธนาคาร
สาขา ย่อยจักรวรรดิ
เลขที่บัญชี 068-2-04705-4
ชื่ออังกฤษ MR.NOBNUTPONG SURIYAROJ
ผมจะไม่ฆ่าตัวตายและชีวิตผมไม่ชอบแช่งใคร เพราะมีคนเคยสอนว่าไม่ดี แต่วันนี้ผมขอสาปแช่งว่า ผู้ใดที่กระทำให้ นายนบณัฐพงศ์ สุริยาโรจน์ เป็นผู้ที่ลำบากกายหรือลำบากใจอย่างปัจจุบันนี้ ในทางตรงหรือทางอ้อม หรือ เบื้องหน้าหรือเบื้องหลัง โดยมีเจตนาหรือไม่มีเจตนาแต่รู้ตัวก็ตาม โดยไม่รับผิดชอบหรือวางเฉยและไม่บอกกล่าวให้นายนบณัฐพงศ์ สุริยาโรจน์ได้รับทราบตลอดไป ผมขอให้ผู้นั้นทั้งตระกูลพินาศและขอให้ธนาคารไทยพาณิชย์พินาศด้วยเช่นกัน
* ผมเปิดให้แสดงความคิดเห็นได้ครับ แต่อย่าลงรูปนะครับเพราะจะทำให้การดึงข้อมูลช้าได้
|
|
ตอนที่ 13 เรื่องผมเป็นกลาง
