|
madeinthailand
Forum Admin
149 Posts |
 Posted - May 31 2008 : 03:19:04
|
แต่งและเขียนโดย เพนกวินใจดี
23 กุมภาพันธ์ 2550
ตอนที่ 1 เรื่องฉันเป็นลูกกำนัน
หมู่บ้านอันร่มรื่น บ้านส่วนใหญ่ประกอบด้วยแมกไม้ใบหญ้าที่ทุกคนในหมู่บ้านช่วยกันปลูกไว้ ทุกหมู่บ้านย่อมมีหัวหน้าประจำหมู่บ้าน ตำแหน่งที่ทุกคนเคารพคือ "กำนัน"
คิงคองเป็นลูกกำนันในหมู่บ้านแห่งนี้ ใครๆต่างเกรงใจพ่อกำนันของคิงคองและด้วยเหตุนี้คิงคองจึงมีนิสัยไม่ค่อยเกรงใจใคร อยู่มาวันหนึ่ง ลูกกำนันกำลังเดินเล่นได้เจอเพื่อนๆ ซึ่งกำลังตีแบดกันอย่างสนุกสนาน
เพื่อนที่ตนเห็น คิงคองจำได้ว่าเป็นเพื่อนในชั้นเรียน แต่ไม่ค่อยคุยกันสักเท่าไร กลุ่มที่เล่นมีเพื่อนกระต่าย แมว จิ้งจอกและหมา คิงคองเห็นเพื่อนเล่นกันอย่างสนุก จึงเดินเข้าไปหาเพื่อขอเล่นด้วย "เราเล่นด้วยคน เราอยากเล่น" คิงคองพูดอย่างอารมณ์ดี
"ได้สิจ๊ะ" เพื่อนๆเราให้คิงคองเล่นก่อนล่ะกัน ไหนๆทุกคนได้เล่นกันตั้งนานแล้ว
ทุกคนพยักหน้าพร้อมกัน
คนตัวใหญ่อย่างคิงคองในชีวิตเห็นคนไหว้และเอาใจพ่อ จากสิ่งนี้เองทำให้ภาพในชีวิตที่ตนเห็น มีแต่คนประจบและทำให้คิงคองคิดว่า 'สงสัยพวกนี้เห็นเราเป็นลูกกำนัน เลยอยากเอาใจ'
กระต่ายผิวขาว มีจมูกแดงใหญ่เป็นเอกลักษณ์ ทำให้เพื่อนในห้องชอบล้อเป็นประจำ ยื่นไม้ตีแบดให้คิงคอง
การเล่นมีแพ้มีชนะบ้าง ตามกติกาที่เพื่อนในกลุ่มตั้งขึ้น เมื่อการแข่งขันสิ้นสุด ปรากฏว่าคิงคองเล่นแพ้ "ตาเราเล่นแล้ว แง้ว..." เสียงอันแหลมกระทบแก้วหูคิงคอง แมวน้อยยื่นมือไปที่ไม้แบตหมายรับช่วงต่อจากคิงคอง
[ทุบ ทุบ โฮก]
คนตัวใหญ่มองหน้าแมวน้อย ทุบอกแสดงความโกรธออกมา "เรื่องอะไร เราอยากเล่น เราจะเล่น"
"เธอเล่นแพ้แล้วนะ ให้คนอื่นเล่นบ้างสิ" ผู้ชนะอย่างกระต่ายทำจมูก ฟุตๆไม่พอใจท่าทีของคิงคองที่แสดงออกมา
"ไม่เอา ไม่เอา รู้ไหมเราลูกใคร ทุกคนต้องเชื่อเรา" คิงคองยืนยันว่าอยากเล่นต่อ แถมบังคับให้แมวน้อยเอาไม้แบตจากกระต่ายแทนตน เพื่อนๆเห็นคนพาลพูดอย่างนั้น ต่างเดินหนีจากคิงคองไป
............
........
.....
..
.
[ฮือ ฮือ ฮือ แง แง ฮือ]
เสียงอันดังแต่ไม่ไกลจากโรงเรียน ครูนกฮูก....ครูใหญ่ประจำโรงเรียนได้ยินเสียงคนร้องไห้แถวนี้ ด้วยความสงสัยกลัวนักเรียนของตนจะโดนใครทำร้าย พยายามบินหาต้นเสียง ครูสังเกตเห็นพุ่มไม้ต้นหนึ่ง มีเงาดำนั่งหลบอยู่ จึงบินไปหาและเมื่อเข้าไปใกล้ ถึงรู้ว่าเป็นลูกกำนันนั้นเอง
"คิงคองเป็นอะไร ทำไมมานั่งร้องไห้คนเดียวที่นี่" พูดไปพลางเอามือลูบหัวลูกศิษย์
คิงคองเงยหน้าขึ้นเห็นครูนกฮูก "ก็เพื่อนสิครับ ไม่มีใครเล่นกับผมเลย" คิงคองตอบ [ฮือ ฮือ ฮือ]
"ทำไมเพื่อนถึงไม่เล่นกับคิงคองครับ"
คิงคองเล่าเรื่องให้ฟังทั้งหมด ตนเองไม่เข้าใจเพราะคิดว่าตนเป็นลูกกำนัน ใครๆก็กลัว ใครๆก็ตามใจ ไม่เข้าใจว่าสังคมมีกฏกติกา
"คิงคองครับ ถ้าเราอยากมีเพื่อนเล่น เราต้องรู้จักกติกา คนที่ทำผิดกติกาไม่ใช่คนดีแต่คนที่รู้จักทำตามกฏ คนนั้นเป็นเด็กดีมากกว่า เข้าใจมั้ยครับ" ครูนกฮูกยิ้มให้ลูกศิษย์
"แต่ผมไม่เข้าใจนิครับ กติกาคืออะไร ผมอยากเล่น"
"กติกาคือสิ่งที่เพื่อนทุกคนเห็นด้วยให้ตั้งไว้ เพื่อให้ทุกคนเล่นสนุกด้วยกัน ใครๆก็อยากเล่นด้วยกันโดยไม่มีใครเอาเปรียบใคร"
"แล้วผมทำอย่างไรดีครับครู"
"ไม่ยากครับ หากสิ่งใดที่เรารู้ตัวว่าทำผิด แล้วรู้จักขอโทษ...เรื่องเหล่านั้นก็ไม่ใช่เรื่องน่าเสียหาย"
"ผมอายครับครู ผมไม่เคยขอโทษใคร ผมเป็นลูกกำนัน" คิงคองพูดอย่างไรเดียงสา
"คนที่ควรอายคือคนทำผิดแล้วไม่รู้จักขอโทษมากกว่า คนที่รู้จักขอโทษอย่างจริงใจจะเป็นคนที่เพื่อนรักรู้ไหมครับ"
"ครับ" คิงคองพยักหน้าเข้าใจในสิ่งที่ครูนกฮูกอธิบาย ลูกกำนันขอบคุณคุณครูแล้วเดินไปหาเพื่อน
เด็กน้อยเห็นเพื่อนกำลังเล่นซ่อนหาอยู่ จึงรวบรวมความกล้าเข้าไปแล้วพูดว่า"ขอโทษ เราจะไม่เอาแต่ใจอีกแล้ว"
เพื่อนทุกคนให้อภัยเพราะคิงคองมีน้ำใจ รู้จักขอโทษ จิ้งจองชวนคิงคองเล่นเกมซ่อนหาต่อ หลังจากเล่นตีแบตเสร็จแล้ว ทุกคนเล่นด้วยกันอย่างสนุกรวมทั้งคิงคองด้วย จากเหตุการณ์นั้นทำให้คิงคองรู้แล้วว่ากติกาคืออะไร
เด็กๆ ลองคิดนะครับ นิทานเรื่องนี้สอนอะไร?
--.--.--.--.--.----.--.--.--.--.----.--.--.--.--.----.--.--.--.--.----.--.--.--.--.--
อิงจากเรื่องจริงและเขียนโดย เพนกวินใจดี
[โป๊ก โป๊ก โป๊ก โป๊ก]
"คิงคองทำอะไรอยู่ครับ" ครูนกฮูกมองดูด้วยอย่างสงสัย เห็นลูกศิษย์เอาไม้ตีหนังสือเลข
"ผมไม่ไหวครับครู ผมงง โป๊ก โป๊ก โป๊ก" คิงคองยังตีต่อโดยไม่สนใจครู
"ไม่ไหวเรื่องอะไร แล้วทำอะไรครับเนี้ย" ครูยิ่งงงหนัก
"คือผมกำลังตีโจทย์ครับ โป๊ก โป๊ก โป๊ก" คิงคองยังคงตีต่อ
"คิง...คอง" ครูนกฮูกทำเสียงดังและดุ
คิงคองหยุด มองหน้าครู "ผมขอโทษครับ ต่อไปผมจะไม่ทำอีกแล้ว" :P
"เปล่า ครูว่าเธอตีโจทย์ไม่แตกนะ" : )
คิงคอง >,<
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า [blue]"อยู่กับเด็กบางครั้งไม่ต้องผู้ใหญ่มากก็ได้"[/blue]--------------------------------------------------------------------------------
ถ้าคุณชอบบทความนี้ ช่วยอ่านบทความในเวปนี้ด้วยครับ มีลิงค์บทความให้อ่านอีกมากมาย http://scbbadth.tripod.com หรือ http://www.geocities.com/scb100yr และ http://madeinthailand.forumco.com เหมือนกันหมดครับ
--------------------------------------------------------------------------------
ตอนนี้ผมว่างงาน ผมทำงานหรือใช้ชีวิตทำงานแบบปกติไม่ได้เพราะธนาคารไทยพาณิชย์ ผมเลยคิดว่าอยากเขียนบทความ เรื่องสั้น นิยาย นิทาน หากผู้ใดอ่านแล้วชื่นชอบแล้วอยากซื้อ เหมือนเราซื้อหนังสือ แต่เปลี่ยนจากหนังสือเป็นเว็บแทน ยินดีรับเงินจากผู้อ่านตามนี้ครับ หรือใครอยากอ่านเฉยๆไม่อยากให้เงิน ผมก็ยินดีเพราะของฟรีมีในโลกครับ ขอให้อ่านก็พอ
ขอยืนยันอีกครั้งว่านี้ไม่ใช่การบริจาคหรือขอเงินแต่เป็นการใช้สมองของผู้เขียนขายบทความทางเว็บเท่านั้น
แก้ไขเลขที่บัญชีใหม่
ธนาคาร ไทยธนาคาร
สาขา ย่อยจักรวรรดิ
เลขที่บัญชี 068-2-04705-4
ชื่อไทย นายนบณัฐพงศ์ สุริยาโรจน์
ชื่ออังกฤษ MR.NOBNUTPONG SURIYAROJ
|
|
ตอนที่ 1 เรื่องฉันเป็นลูกกำนัน
