|
madeinthailand
Forum Admin
149 Posts |
 Posted - May 31 2008 : 03:48:53
|
แต่งและเขียนโดย เพนกวินใจดี
20 เมษายน 2550
ตอนที่ 9 เรื่องยักษ์เฝ้าบ่อน้ำ
ณ หมู่บ้านแพนด้าแห่งหนึ่ง มีแพนด้าอยู่ครอบครัวหนึ่งชื่อเหมย เหมยเป็นเด็กกำพร้าพ่อและแม่ของเหมยกำลังไม่สบายนอนป่วยอยู่ที่บ้าน เหมยหาทางช่วยแต่หมอบอกว่าโรคของแม่เหมยไม่เคยเจอ ยังหาสาเหตุไม่ได้
"หมอไม่รู้ว่าจะช่วยได้หรือไม่ แต่หมอเคยได้ยินว่าหุบเขาออราเคิลมีบ่อน้ำวิเศษที่ช่วยรักษาได้ทุกโรค เพียงแต่มียักษ์กินแพนด้าเฝ้าอยู่ยังไม่เคยมีใครเข้าไปถึงข้างในได้"
เหมยได้ฟังหมอเล่า ด้วยความอยากรักษาแม่จึงคิดไปยังหุบเขาออราเคิล เมื่อทุกคนในหมู่บ้านได้ยินต่างห้ามเหมย เพราะทุกคนที่เจอยักษ์ต้องหนีกลับออกมาไม่เคยมีใครไปถึงบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ได้
แพนด้าเหมยมีความมุ่งมั่นต้องไปให้ได้ ว่าแล้วเหมยก็ฝากแม่ให้หมอดูแล ส่วนตัวเองเดินทางไปยังหุบเขา
การเดินทางเมื่อถึงตีนเขาแล้วเหมยก็รู้สึกกลัวอยู่เหมือนกัน เพราะจะยินเสียงยักษ์เดินไปมาบนเขาพื้นสั่นไปทั่ว แต่เหมยยังใจกล้าที่จะเดินต่อไป
ในที่สุด แพนด้าใจกล้าเดินจนถึงบ่อน้ำ เห็นยักษ์ตนหนึ่งกำลังนั่งหลับอยู่ เหม่ยดูบ่อน้ำแล้วก็เห็นว่าเป็นบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์จริงๆ มีแสงมรกตเปล่งออกมาช่างน่ามหัศจรรย์
เหมยตัดสินใจค่อยๆย่องแอบตักน้ำโดยมียักษ์ตัวโตนั่งหลับอยู่หน้าบ่อน้ำ ทันใดที่เหมยกำลังจะตักน้ำ ขาข้างหนึ่งไปเหยียบกิ่งไม้ที่แห้ง
"กรอบ" [เสียงกิ่งไม้หัก]
ยักษ์สะดุงเล็กน้อยก่อนหาวคำรามเสียงดังจนเหมยต้องปิดหู โชคยังเข้าข้าง ยักษ์ตัวโตยังหลับอยู่
'เอาใหม่ เหมยต้องใจเย็น เหมยต้องใจเย็น' (เหมยท่องไว้ในใจ)
หารู้ไม่ยักษ์ได้กลิ่นแพนด้า "ฟีด ฟีด" [เสียงหายใจของยักษ์เหมือนกำลังได้กลิ่นแปลกๆ]
เจ้ายักษ์ตัวโตลืมตาขึ้น เห็นว่ามีแพนด้าแปลกหน้าเข้ามา ยักษ์เห็นแพนด้าจึงโมโหคำรามเสียงดังใหญ่ เหมยตกใจกับเสียงวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต แต่ยักษ์ตนนั้นยังไล่ตามเหมยอย่างราดเร็ว ถึงแม้เหมยตัวไม่ใหญ่แต่อาศัยความคล่องแคล่วจึงหลบไปมาได้ เจ้ายักษ์ยังไม่ยอมแพ้เอาตะบองฟาดไปทั่วจนพื้นสนั่นหวั่นไหว บางครั้งฟาดกับก้อนหินจนหินแตกกระจาย
ในที่สุดเหมยหลบอยู่หลังต้นไม้แต่ยักษ์ยังฟาดต้นไม้จนล้ม ตอนนี้เหมยไม่มีทางหนีแล้ว
"ก่อนตายมีอะไรจะพูดไหม" ยักษ์ถาม
"ไม่ เราแค่อยากได้น้ำศักดิ์สิทธิ์เพื่อช่วยแม่เราเท่านั้น ได้โปรดขอน้ำศักดิ์สิทธิ์สักเล็กน้อยให้เราด้วยเถิด"
ยักษ์ได้ยินดังนั้นยกไม้ตะบองลง "กลับไปซะที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เจ้าอยู่และน้ำในบ่อนั้นไม่เหมาะกับพวกเจ้าหรอก"
"ไม่ เราจะไม่กลับจนกว่าจะได้น้ำจากบ่อ"
ไม่ว่ายักษ์จะไล่อย่างไร เหมยไม่ยอมกลับแถมจะเอาน้ำในบ่อให้ได้
"ถ้าอยากได้จริงๆ งั้นเจ้าต้องทำบางอย่างให้ข้าก่อน"
"ทำอะไร" เหมยถามเหมือนผู้มีความหวัง
ยักษ์เสนอข้อตกลงกับเหมย โดยให้เหมยพับนกกระสาไปเรื่อยๆ จนกว่ายักษ์จะพอใจแล้วยักษ์จะอนุญาตให้เหมยตักน้ำในบ่อได้
เหมยได้ยินข้อเสนอดังกล่าวตกลงเด็ดใบไม้ตามนำแนะนำของยักษ์ เหมยพับใบไม้เป็นนกกระสา เมื่อเหมยพับนกกระสาหนึ่งตัว นกกระสาจะกลายเป็นนกจริงแล้วบินไป ตนเห็นรู้สึกแปลกใจแต่ด้วยความที่อยากได้น้ำในบ่อน้ำมากกว่า จึงพับต่อไปเรื่อยๆ โดยไม่มียักษ์ตนไหนสนใจเพราะคิดว่าเดี๋ยวเหมยเหนื่อยก็คงกลับไปเอง
แพนด้ากตัญญูไม่สนใจเหมือนกัน นั่งพับอยู่อย่างนั้นจากวันเป็นสัปดาห์
จากสัปดาห์เป็นเดือน
จากเดือนเป็นปี
......................
.................
.............
........
....
..
.
ตอนนี้รอบตัวเหมยมีแต่นกที่พับไว้เกาะตามกิ่งไม้ต่างมองมาที่เหมยจุดเดียว ทุกครั้งที่เหมยพับจะอธิษฐานขอให้แม่หาย คำอธิษฐานของเหมยเหล่าบรรดานกได้ยิน จนในที่สุด นกที่เหมยพับตัวสุดท้ายก็บินไปแล้วนกทุกตัวบินเข้ามาใกล้เหมย
นกเหล่านั้นส่งเสียงร้องไปทั่วและมีน้ำตาไหลออกมา จากนั้นน้ำแต่ละหยดไหลรวมกันต่อหน้าเหมยกลายเป็นน้ำออราเคิล
"จำนวนนกที่เจ้าพับเท่ากับจำนวนยักษ์บนโลกใบนี้และนั้นคือยารักษาแม่เจ้า เมื่อได้แล้วจงกลับไปซะ" ยักษ์ตัวโตพูดกับเหมย
"แต่มันไม่ใช่น้ำในบ่อศักดิ์สิทธิ์นะท่านยักษ์"
"น้ำในบ่อไม่เคยศักดิ์สิทธิ์ ข้าบอกเจ้าแล้วน้ำในบ่อไม่เหมาะกับเจ้า มันเป็นเพียงน้ำดื่มสำหรับยักษ์อย่างพวกข้าเท่านั้น หากเจ้าดื่มต้องตายแน่"
"เป็นสาเหตุที่พวกท่านต้องเฝ้าใช่ไหม"
"ใช่ เพราะกลัวพวกเจ้ามาดื่มเข้าไป"
"จริงๆ แล้วพวกท่านใจดี" เหมยอมยิ้มเล็กน้อยเสียงเล่าลือความน่ากลัวเหล่านั้น มันไม่จริงเลย
ยักษ์ได้ยินดังนั้นไม่พูดอะไร ได้แต่พูดว่า
"สิ่งศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้อยู่ที่ไหน หากอยู่ที่จิตใจของเจ้า ถ้ามีความตั้งใจจริงแล้วทุกอย่างก็จะสมหวังเอง ข้าขอให้เจ้าโชคดี"
คำบอกเล่าอย่างน่ากลัวว่ามียักษ์กินแพนด้า แท้จริงแล้วเป็นยักษ์ใจดีต่างหาก ที่ต้องโหดร้ายเพราะไม่อยากให้ใครมาดื่มน้ำในบ่อเท่านั้นเอง เหมยหอมแก้มยักษ์พร้อมกล่าวคำลา
[โฮกกกกกกกก]
"ไป ไปได้แล้ว ข้าเกลียดแพนด้า" ยักษ์พูดไปพร้อมคำรามอย่างเสียงดัง
เหมยเห็นแล้ว.....ไม่ใช่เห็นรูปร่างอันน่าเกลียดของยักษ์ หากเป็นหัวใจที่แพนด้าอย่างเหมยได้รู้จักตัวตนที่แท้จริง
เด็กๆ ลองคิดนะครับ นิทานเรื่องนี้สอนอะไร?
--------------------------------------------------------------------------------
ถ้าคุณชอบบทความนี้ ช่วยอ่านบทความในเวปนี้ด้วยครับ มีลิงค์บทความให้อ่านอีกมากมาย http://scbbadth.tripod.com หรือ http://www.geocities.com/scb100yr หรือ http://board.dmisc.com/talktome และ http://my.dek-d.com/madeinthailand เหมือนกันหมดครับ
--------------------------------------------------------------------------------
ตอนนี้ผมว่างงาน ผมทำงานหรือใช้ชีวิตทำงานแบบปกติไม่ได้เพราะธนาคารไทยพาณิชย์ ผมเลยคิดว่าอยากเขียนบทความ เรื่องสั้น นิยาย นิทาน หากผู้ใดอ่านแล้วชื่นชอบแล้วอยากซื้อ เหมือนเราซื้อหนังสือ แต่เปลี่ยนจากหนังสือเป็นเว็บแทน ยินดีรับเงินจากผู้อ่านตามนี้ครับ หรือใครอยากอ่านเฉยๆไม่อยากให้เงิน ผมก็ยินดีเพราะของฟรีมีในโลกครับ ขอให้อ่านก็พอ
ขอยืนยันอีกครั้งว่านี้ไม่ใช่การบริจาคหรือขอเงินแต่เป็นการใช้สมองของผู้เขียนขายบทความทางเว็บเท่านั้น
แก้ไขเลขที่บัญชีใหม่
ธนาคาร ไทยธนาคาร
สาขา ย่อยจักรวรรดิ
เลขที่บัญชี 068-2-04705-4
ชื่อไทย นายนบณัฐพงศ์ สุริยาโรจน์
ชื่ออังกฤษ MR.NOBNUTPONG SURIYAROJ
|
|
ตอนที่ 9 เรื่องยักษ์เฝ้าบ่อน้ำ
