|
madeinthailand
Forum Admin
149 Posts |
 Posted - Jun 01 2008 : 03:56:16
|
เรื่องจริงถูกเขียนโดย นบณัฐพงศ์ (ธีรวุฒ คือชื่อเดิม)
12 เมษายน 2550
ตอนแรกผู้เขียนไม่แน่ใจว่าจะเขียนบทความนี้ดีไหม เพราะพิจารณาว่าบทความนี้ผู้เขียนอาจหมิ่นเหม่ต่อบุคคลอื่น และอาจทำให้ความน่าเชื่อถือของผู้เขียนน้อยลงหรือไม่น่าเชื่อถือเลย เรื่องราวของผู้เขียนในบทความนี้เคยบอกเล่าแก่บุคคลที่อยู่ในธนาคารไทยพาณิชย์ SCB หมดแล้ว แต่บุคคลเหล่านั้นยังไม่รับผิดชอบผู้เขียน ทำให้ผู้เขียนรู้สึกรังเกียจเดียดฉันท์ประเทศไทยมาก ถึงอย่างไรผู้เขียนยังไม่หนีไปไหน ผมจึงขอเขียนเรื่องราวทั้งหมดให้ผู้อื่นได้รับทราบและผู้เขียนไม่มีวันให้อภัยบุคคลเหล่านั้นได้
---------------------------------------------------------------------------------------------
ตอนที่ 1 เรื่องเปิดม่านเวทีชีวิต
ผู้อ่านคงสงสัยว่าอะไรทำให้ผู้เขียนโกรธแค้นธนาคารไทยพาณิชย์ SCB ถึงขนาดต้องสาปแช่งให้พินาศ เรื่องนี้ยาวมากจะบอกว่าเป็นน้ำผึ้งหยดเดียวก็คงใช่ ผมยังไม่อยากเชื่อเลยว่าคนบางคนจะเจ็บแค้นฝั่งลึกกับผมได้ถึงขนาดนี้ ถ้าคนวงในคงคิดว่าเป็นเรื่องเสี่ยโอ ซึ่งยังไม่ถูกต้องนัก และนี้เป็นเรื่องราวชีวิตจริงของผมเท่าที่ความทรงจำผมจะจำได้
"โปรดเลือกเราถ้าเลือกเราแล้วไม่ผิดหวัง"
สมัยเด็กของผมมีบุคคลหนึ่งกำลังหาเสียงอยู่ สมัยนั้นผมอยู่แถวบางปะกอกและยังจำบ้านเลขที่ได้ดีคือ 782/336 ปัจจุบันผมลองกลับไปที่เดิม ตอนนี้เป็นบ้านที่ไม่มีคนอยู่แล้ว ตอนนั้นผมจำได้บุคคลที่เดินหาเสียงท่ามกลางสายฝนคือพลตรีจำลอง ศรีเมือง
ในช่วงนั้นผมยังเด็กมากบ้านที่อาศัยอยู่ชอบน้ำท่วม และช่วงที่พลตรีจำลอง ศรีเมือง (ขอเรียกสั้น ๆ ว่าคุณจำลอง) กำลังหาเสียงเป็นช่วงที่ฝนกำลังตก ผมได้มองออกไปนอกบ้านเพื่อดูคุณจำลองที่กำลังถือโทรโข่งเดินหาเสียง
คุณจำลอง : น้องกล้ามากนะ
ผมจำคำพูดประมาณนี้ได้เพียงแต่จำได้ไม่หมด ตอนที่คุณจำลองเข้ามาทักเด็กอย่างผม ผมจำได้ว่าเห็นคุณจำลองเดินไปข้างหน้าแล้วทำไมมาอยู่ข้างผมได้ไง
ผู้เขียน : งง ไม่เข้าใจ
คุณจำลองพูดอะไรอีกมากมายกับผมแต่ผมจำไม่ได้แล้ว จำได้เพียงคุณจำลองขอมือผมแล้วพูดอะไรอีกก็ไม่รู้ รู้ประมาณว่า"ผู้เขียนกล้ามาก"
แล้วผู้เขียนกล้าอะไร?
ผมลองนึกย้อนกลับไปอีกซึ่งจำช่วงเวลาไม่ได้เหมือนกัน ได้แต่ลองค้นประวัติคุณจำลองเป็นผู้ว่าปี 2528 แสดงว่าเรื่องของผมอยู่ในช่วงประมาณนั้น และนี้เป็นเหตุผลว่าทำไมผมถึงเข้าไปทำงานในธนาคารไทยพาณิชย์ SCB
ผู้เขียน : ผมไม่ผิด ยังไง ยังไง ผมก็ไม่ผิด
เจ้าชาย : คุณเข้ามาข้างในโดยไม่ได้รับอนุญาต เข้ามาได้อย่างไร
ผู้เขียน : ผมไม่เห็นมีป้ายห้ามเข้าสักหน่อย ยังไงผมก็ไม่ผิด (ผู้เขียนเสียงดัง)
เจ้าชาย : ผมเป็นเจ้าชายนะ
ผู้เขียน : เจ้าชายหรือเจ้าหญิงผมไม่สน ผมไม่ผิด (เสียงดังต่อ)
องครักษ์ : คุณแพ้เขาแล้ว (พวกกดดันบ้าบอ)
ผมจำได้ประมาณนี้คร่าวๆ เจ้าชายองค์นั้นบอกกับผมว่าจะฆ่าเด็กอย่างผม ซึ่งทุกคนที่ได้ฟังตกใจกันใหญ่โดยเฉพาะเฮีย(ลูกของพี่สาวแม่)ผม
เจ้าขาย : พูดสิอยากเป็นกษัตริย์ถ้าไม่พูดผมจะฆ่า
ผู้เขียน : อยากเป็นกษัตริย์ (เสียงดัง)
เจ้าชายให้ผมพูดอะไรอีกเยอะแยะ ผมจำไม่ได้เหมือนกันถ้าอยากรู้ให้ไปถามเจ้าชายบางประเทศดูเพราะเจ้าชาย เจ้าหญิงทำอะไรไว้ทุกอย่างถูกบันทึกไว้หมด
แต่สิ่งที่ผมรู้อยู่อย่างหนึ่งเด็กประมาณป.3 จะไปรู้เรื่องอะไรกับเขา อีกอย่างเวลามีเสด็จจะต้องมีคนกันทางเยอะเต็มไปหมด แล้วเด็กป.3 อย่างผมจะเดินดุ่มๆเข้าไปได้อย่างไร?
ผมสงสัยแต่ปัจจุบันไม่สงสัยแล้ว เดี๋ยวจะเฉลยให้ฟัง
*** ผมไม่ได้เสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดจนทำให้โดนกลั่นแกล้ง สิ่งที่ผมเสียใจที่สุดคือเด็กอย่างผมไม่มีมนุษย์คนไหนปกป้องเลยสักคน ไม่มีเลยสักคน ผู้อ่านอย่าพึ่งสงสารผมเพราะถ้าอ่านบทความไปเรื่อยๆพวกคุณอาจจะเกลียดผมก็ได้ ***
ฉะนั้นจุดประสงค์ที่อยากบอกคือคนเรามองกันที่เปลือกนอกไม่ได้เลย ผู้ปกครองอย่าไว้ใจพี่เลี้ยงและดูแลบุตร หลาน อย่างใกล้ชิดด้วย
ในความทรงจำของผมจำได้ว่ามีคนให้พูดใหม่ว่า "อยากเป็นกษัตริย์" และเด็กอย่างผมพูดไปตามที่สั่ง ผมเข้าใจว่าน้ำเสียงของผมเหมือนโดนบังคับเลยต้องอัดเทปใหม่อีกครั้ง ด้วยเหตุการณ์นี้ทำให้ผมรู้ว่าพวกผู้นำในแต่ละประเทศถูกสอนกันมาอย่างไร เพียงเหตุผลนี้ทำให้ผมได้พบกับเจ้าชายที่อ้างเป็นเจ้าชายตามประเทศต่างๆ (ไม่มีอะไรยืนยันว่าเป็นเจ้าชายร้อยเปอร์เซ็นต์) ผู้อ่านคงสงสัยว่าเจ้าชายที่เด็กอย่างผมต่อปากต่อคำด้วยเป็นเจ้าชายประเทศไหน?
ผมวิเคราะห์แล้วแต่ยังไม่เฉลยครับ ถ้าเฉลยก่อนก็ไม่สนุก
เรากลับมาที่คุณจำลองต่อ ปัจจุบันจากเหตุการณ์ที่ได้เจอคุณจำลองทำให้ผมรู้เลยว่าคุณจำลองเป็นสายให้กับใครบางคน คงพอรู้แล้วใช่ไหมว่าทำไมคุณจำลองถึงเข้าไปร่วมกับพันธมิตร (อย่าฟ้องผมนะ ถ้าไม่ใช้ต้องขออภัยด้วยผมแค่วิเคราะห์จากประสบการณ์ครับ)
ในตอนที่ได้เจอเจ้าชายและคุณจำลอง ผมได้เจอเรื่องแปลกมหัศจรรย์ขอยกตัวอย่างทีละเหตุการณ์
* ผมกับเจ้าชาย *
ตอนนั้นมีคนให้ผมไปวัดที่เจอเจ้าชายประจำ(จำชื่อไม่ได้) รู้ว่าอยู่ต่างจังหวัดถ้าจำไม่ผิดจังหวัดฉะเชิงเทรา เป็นวัดที่มีแม่น้ำใหญ่และมีที่จอดรถ ในวัดนี้มีพระสังขจายอยู่ที่ให้คนโยนเหรียญบาทเข้าไปในพุง ตอนเด็กผมชอบโยนเพราะสนุกดี
ช่วงที่ผมได้เจอเหตุการณ์ประหลาดคือช่วงหนึ่งผมโดนทดสอบอะไรสักอย่าง และในตอนนั้นผมยืนอยู่โดยไม่มีใครสักคนในบริเวณนั้น แต่อยู่ๆคนไม่รู้โผล่มาจากไหนเต็มไปหมด ผมยังไม่เข้าใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเพราะยังไม่ประสีประสา (ผู้อ่านยังไม่เข้าใจแต่อ่านไปเรื่อยๆจะเข้าใจเอง)
* ผมกับคุณจำลอง *
ช่วงผมเจอคุณจำลอง ตอนแรกผมบอกว่าเห็นคุณจำลองเดินไปข้างหน้า แล้วอยู่ๆโผล่มาข้างผมใช่ไหมครับ ผู้อ่านว่าแปลกไหม คุณจำลองทำได้อย่างไร
นี้คือความมหัศจรรย์ในชีวิตของผมที่ได้พบเจอ ตอนที่คุณจำลองแสดงอภินิหารอยู่ๆมีคนอื่นเข้ามาสอนผม ในตอนนั้นผมยังเด็กไม่เข้าใจ ตอนนี้ผมจำความเกี่ยวกับคนที่สอนได้แล้ว และผมจะเฉลยให้ฟังว่าทำอย่างไร จะจับพวกนี้ได้อย่างไร
ถ้าผมเฉลยก่อนก็ไม่สนุกสิ เอาเป็นว่าขออุ๋บไว้ก่อนล่ะกัน สิ่งหนึ่งที่ผมได้เรียนรู้จากคนพวกนั้นคือ"คนบางคนต่อให้เด็กแค่ไหนมันไม่เคยละเว้นชีวิต อย่าแปลกใจทำไมคนบางคนถึงสอนให้เอาจริงกับเด็กเพราะพวกนั้นเจอเด็กอย่างผู้เขียนต่อปากต่อคำไงครับ"
------- บทวิเคราะห์ ------
ผมเคยลองนึกย้อนกลับ หากสลับกันโดยให้ผมเป็นเจ้าชายแล้วโดนเด็กเถียงกลับจะเป็นอย่างไร
สำหรับผมคงตกใจมากกว่าแต่ผมยังจำได้ดี ตอนนั้นด้วยความเป็นเด็กมักจะพูดหรือทำตามที่ตนเองคิด และเด็กอย่างผมไม่ผิดหรอกครับ เจ้าชายให้ผมกล่าวขอโทษแต่เด็กอย่างผมคิดว่าตัวเองไม่ผิด ไม่ยอมขอโทษ ในที่สุดผมยกมือไหว้ขอโทษ (โดนบังคับ) ทั้งที่จริงในช่วงนั้นผมยังคิดว่าตนเองไม่ผิด
ปัจจุบันผมโตขึ้นมาถึงรู้ครับ ถ้าย้อนเหตุการณ์กลับไปแล้วผมรู้ว่าเป็นเจ้าชายคงยกมือขอโทษแน่ แต่ในใจอาจจะคิดว่าตัวเองไม่ผิด หลังจากที่ได้ทำงานธนาคารไทยพาณิชย์ SCB แล้ว ผมขอบอกว่าผมไม่ขอโทษและไม่คิดว่าตัวเองผิดอย่างแน่นอน
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ถ้าคุณชอบบทความนี้ ช่วยอ่านบทความในเวปนี้ด้วยครับ มีลิงค์บทความให้อ่านอีกมากมาย http://scbbadth.tripod.com หรือ http://www.geocities.com/scb100yr หรือ http://board.dmisc.com/talktome และ http://my.dek-d.com/madeinthailand เหมือนกันหมดครับ
--------------------------------------------------------------------------------
ตอนนี้ผมว่างงาน ผมทำงานหรือใช้ชีวิตทำงานแบบปกติไม่ได้เพราะธนาคารไทยพาณิชย์ ผมเลยคิดว่าอยากเขียนบทความ เรื่องสั้น นิยาย นิทาน หากผู้ใดอ่านแล้วชื่นชอบแล้วอยากซื้อ เหมือนเราซื้อหนังสือ แต่เปลี่ยนจากหนังสือเป็นเว็บแทน ยินดีรับเงินจากผู้อ่านตามนี้ครับ หรือใครอยากอ่านเฉยๆไม่อยากให้เงิน ผมก็ยินดีเพราะของฟรีมีในโลกครับ ขอให้อ่านก็พอ
ขอยืนยันอีกครั้งว่านี้ไม่ใช่การบริจาคหรือขอเงินแต่เป็นการใช้สมองของผู้เขียนขายบทความทางเว็บเท่านั้น
แก้ไขเลขที่บัญชีใหม่
ธนาคาร ไทยธนาคาร
สาขา ย่อยจักรวรรดิ
เลขที่บัญชี 068-2-04705-4
ชื่อไทย นายนบณัฐพงศ์ สุริยาโรจน์
ชื่ออังกฤษ MR.NOBNUTPONG SURIYAROJ
ผมจะไม่ฆ่าตัวตายและชีวิตผมไม่ชอบแช่งใคร เพราะมีคนเคยสอนว่าไม่ดี แต่วันนี้ผมขอสาปแช่งว่า ผู้ใดที่กระทำให้ นายนบณัฐพงศ์ สุริยาโรจน์ เป็นผู้ที่ลำบากกายหรือลำบากใจอย่างปัจจุบันนี้ ในทางตรงหรือทางอ้อม หรือ เบื้องหน้าหรือเบื้องหลัง โดยมีเจตนาหรือไม่มีเจตนาแต่รู้ตัวก็ตาม โดยไม่รับผิดชอบหรือวางเฉยและไม่บอกกล่าวให้นายนบณัฐพงศ์ สุริยาโรจน์ได้รับทราบตลอดไป ผมขอให้ผู้นั้นทั้งตระกูลพินาศและขอให้ธนาคารไทยพาณิชย์พินาศด้วยเช่นกัน
* ผมเปิดให้แสดงความคิดเห็นได้ครับ แต่อย่าลงรูปนะครับเพราะจะทำให้การดึงข้อมูลช้าได้
|
|
ตอนที่ 1 เปิดม่านเวทีชีวิต
